Deadboy: kaas en ballen
13.07.10 | 12:34 | LAST UPDATE: 13.07.10 | 12:57
Deadboy
Kaas en ballen
Txt: René Passet, foto Steve Braiden
Hij noemt zichzelf Deadboy maar is net zo springlevend als zijn muziek. Die is een explosief mengsel van dubstep, eighties R&B en speedgarage, waarvan hij vooral de vrouwelijke vocalen leent. Zijn eerste single U Cheated verkocht uit voordat je ‘Wow wat cool!’ kon zeggen en de begin dit jaar verschenen compromisloze opvolger If U Want Me doet het zo mogelijk nog beter.
“Ik was net zo verbaasd als jij over het succes”, bekent de 25-jarige Deadboy eerlijk. “Het is voor mij onmogelijk om objectief naar mijn eigen muziek te luisteren dus ik had geen idee of ik iets goeds had gemaakt. Pas toen zelfs mensen aan wie ik een hekel had mijn plaat draaiden en U Cheated een paar keer voorbijkwam op Rinse.fm (een belangrijk Londens radiostation, rp) kreeg ik door dat er iets gaande was.”
De single was tegelijkertijd de aftrap van het volslagen onbekende nieuwe Britse labeltje Well Rounded, dat sindsdien net zo’n sprint naar voren maakte als Deadboy zelf.
Eighties revival?
Er bloeit sowieso iets moois in Londen, met artiesten als Floating Points, Joy Orbison en Mount Kimbie. Allemaal grijpen ze terug naar het vettige geluid van de jaren tachtig om daar hun drumcomputers mee in te smeren. Maar een eighties revival scene, die ziet Deadboy niet zo. “Ik denk persoonlijk dat het vooral komt door het gebruik van bepaalde synthesizers als de Juno. Dan zit je onmiddellijk weer in de electro soul van de jaren tachtig, van artiesten als Fonda Rae, Shannon en Lisa Lisa and the Cult Jam. Hun If I Take You Home komt hard trouwens. Maar ik pin me liever niet vast op één scene. Ik vind het juist prettig om van stijl naar stijl te springen.”
Goed voorbeeld is de single If U Want Me waarop hij moeiteloos dubstep, house en disco aan elkaar knoopt. Wie die opvallende plaat nog nooit gehoord heeft is het afgelopen half jaar niet uit geweest. Honderdduizend keer kreunt een zangeresje de titel terwijl een bonkende baslijn de vloer lostrilt en er een jengelende synthesizer onvast op z’n pootjes staat. Het zinnetje “If U Want Me” zit de rest van de avond in je kop gebeiteld.
“Ik hou nu eenmaal van zang die een beetje zielig klinkt”, zegt Deadboy over z’n liefde voor jengelende meisjesstemmen. “Bovendien, een zin als you broke my heart gebruik ik veel liever dan zoiets als everybody put your hands in the air it’s a party up here. En ik hou van akkoorden in mineur. Maar het is niet nieuw wat ik doe. Dit principe vind je ook terug in veel pop, disco, R&B, garage en hardcore.” Dat kan zijn, maar Deadboy is wel verdomde goed in het succesvol combineren van kaas en ballen, van zoet en zuur. Normaalgesproken een mix die maar al te vaak spaak loopt.
Ook in zijn remixes zoekt Deadboy graag de uitdaging. Zo zei hij ja tegen een remixverzoek van synthnicht Andy Bell (Erasure), verschoof Lipsmacker van Appleblim en Al Tourettes tot iets spannends en verbouwde hij Spanish Sahara van de rockgroep Foals tot een even melancholieke als sublieme dub. Deadboy gaat zich echter weer concentreren op eigen werk, laat hij vanuit Zuidoost-Londen weten. “Ik ben huiverig met het aannemen van remixklussen. Meestal weiger ik nummers die te dicht bij mijn eigen sound liggen.”
Zombiefilms
Deadboy begon zes jaar terug met produceren, nadat hij een gekraakte versie van het muzieksoftwareprogramma Reason op de kop tikte. “Dat is het mooie van deze tijd. De technologie is tegenwoordig voor iedereen met een computer beschikbaar.” Zijn eerste producties waren grime-probeersels vol met samples van goedkope zombiefilms. Daar komt ook zijn naam vandaan. “Het sluimerende gevoel van angst spreekt me erg aan in jaren zeventig budget horrorfilms”, grinnikt Deadboy. “Veel van die occulte beelden in een film als The Devil Rides Out zijn onbedoeld erg grappig. Mijn favoriete zombiefilm is zonder twijfel Dawn of the Dead. Alleen al voor de soundtrack.”
Deadboy is vrijdag 23 juli te gast bij Dekmantel in Paradiso naast o.a. Floating Points, James T. Cotton en Pariah.
